Interview in tijdschrift Vrienden

   Als je deur naar een ruimte opent, open je ook haar geschiedenis

We spreken met Bertus Gazenbeek, coach met mediamieke talenten die net even anders begeleid in zijn eigen praktijk Heelgoed-coaching. Bertus is een geruststellende en krachtige verschijning met vriendelijke ogen die de indruk wekken meer te zien dan wat aan de oppervlakte zichtbaar is. Heel intrigerend. Dat hij daadwerkelijk meer waarneemt dan de gemiddelde sterveling blijkt wel uit zijn verdere verhaal. Bertus vertelt in dit eerste deel van een drieluik vol passie over een recente ervaring met een van zijn opmerkelijke activiteiten: ‘Homeclearing’, ofwel de energetische reiniging van huizen en haar bewoners.

“Ik word regelmatig gevraagd langs te komen voor huizen die onverkoopbaar lijken te zijn, zelfs met de huidige aantrekkende huizenmarkt”, begint hij zijn bevlogen verhaal. “Dit idee is ooit ontstaan tijdens een coaching gesprek. De cliënt vertelde dat hij zijn huis maar niet verkocht kreeg en op het moment dat mij de vraag werd gesteld of ik kon helpen dit ‘blijkbaar onverkoopbare’ huis verkocht te krijgen, wist en voelde ik dat ik dat zou kunnen. Dat is absoluut geen arrogantie, het is een heel sterke overtuiging en een innerlijk weten”, zo bevestigt Bertus. “Nadat ik mij op het huis afgestemd had, bleek dat ik in mijn gedachten niet in het huis naar binnen kon. Iets hield mij duidelijk tegen, ik was niet welkom. Ik heb toen, zonder het huis ooit gezien of bezocht te hebben, met de eigenaar afgesproken dat ik het huis zou ‘clearen’, waarbij de opdrachtgever alleen voor het consult zou hoeven te betalen als zich binnen twee maanden een koper zou melden. Een kóper, niet alleen kijker”, stelt hij met nadruk. Uiteindelijk werd het huis, dat tien jaar tevergeefs te koop heeft gestaan met in al die tijd slechts vier bezichtigingen binnen twee maanden verkocht voor een bedrag ruim boven de vraagprijs.

Het klinkt bijna te mooi om waar te zijn en uiteraard wil ik van hem weten hoe dat dan in zijn werk gaat. Bertus legt uit: “Als we een huis kopen, kopen wij dit omdat we het een mooi huis vinden, omdat het op de goede locatie staat en betaalbaar is. Maar misschien nog wel belangrijker: we kopen een huis omdat het goed voelt, eigenlijk direct al een beetje als thuis. Iedereen die ooit een huis heeft gekocht kent dit gevoel wel.” Dit gevoel herken ik inderdaad direct, maar het omgekeerde gevoel even goed. Ik vertel Bertus dat ik bij een stel goede vrienden van mij totaal uitgeput ben als ik daar een paar uurtjes op visite ben geweest, net alsof ik helemaal leeg getrokken word. Ik wijt dat aan het huis, al weet ik niet hoe dat kan. Met een kleine lach op zijn gezicht knikt hij en zegt dat dit heel herkenbaar is voor hem. “Alles is energie, en alles wat er in of rond een huis gebeurd kan een spoor van energie achter laten. Van mooie gebeurtenissen wordt het hele huis lichter, terwijl heftige ervaringen een zware negatieve energie achter kunnen laten. Wanneer het niet pluis voelt in een huis, dan ervaar je waarschijnlijk de sporen van oud verdriet of andere zware emoties.”

“Wonen in een negatief geladen huis kan alles doen laten voelen als een gevecht.  Het is de wet van aantrekkingskracht: ‘positieve energie trekt positieve energie aan, negatieve energie voedt zich met negatieve energie.’ Als de spanningen in huis zich ophopen, reageren de bewoners daar op. Dat uit zich bijvoorbeeld in weerkerende ruzies, stress, slecht of rusteloos slapen, niet in beweging kunnen komen  of het gevoel dat je thuis niet meer uitrust. Of zoals ik recent mocht meemaken dat bij een klant de kat al een half jaar niet meer naar binnen wilde. Ik heb mij toen voor een paar minuutjes met het huis en de kat verbonden. De kat slaapt sinds die dag weer gezellig in huis. Dieren reageren vaak op mijn aanwezigheid, zij weten allang dat er wat gaat gebeuren. Mijn klanten voelen zich vaak geplaagd door voor hen onverklaarbare en daardoor dus onoplosbare uitdagingen. Tijdens een Homeclearing controleer ik een huis daarom op energieën en zuiverheid.” Bertus zegt hierover: “een plek houdt de herinnering vast aan wat zich daar heeft afgespeeld. Als je de deur naar een ruimte opent, open je dus ook haar geschiedenis.”

Het is niet de vraag of er energie in huis aanwezig is, maar welke energie er in huis aanwezig is

“Clearing van bewoners is een deel van het proces”, zegt Gazenbeek. “Als je last hebt van onverklaarbare vermoeidheid, lusteloosheid of gevoelens van beklemming, dan kan het zijn dat je zelf die negatieve energie bij je draagt. Ik leg dan mijn hand op iemands rug en voel dan de energie die dat veroorzaakt.” Zijn uitleg van wat er dan gebeurt is voor mij wat mysterieus: “door volledig compassievol te zijn met de energie, ontspant de energie en laat dan de persoon los.” Ik begrijp dat niet helemaal, maar krijg van Bertus de kans om het ter plekke te ervaren. Hij legt zijn hand op mijn rug en weet precies te vertellen hoe ik me voel. Het is onwerkelijk en mysterieus zoals hij dingen van mij weet te benoemen die ik me eigenlijk pas bewust word als hij vertelt wat hij bij mij waarneemt. Wonderlijk genoeg voel ik me na een korte behandeling lichter, bijna alsof er een last van me af is gevallen waarvan ik niet wist dat ik die bij me had.

Bertus Gazenbeek blijkt ook de aanwezigheid waar te kunnen nemen van overleden personen en met hen te kunnen communiceren. “Dat is een deel van mijn werk; als een overledene zich erg aan een plek heeft gehecht kan het nodig zijn om met deze persoon in gesprek te gaan. Ik vraag dan wat deze persoon of energie van mij nodig heeft om dit huis of deze persoon los te kunnen laten. Vaak zijn dit ontroerende verhalen die voor mijn klanten heel herkenbaar zijn omdat ze dit gevoeld hebben zonder te weten wat het was. Als alles er mag zijn, kan de energie zich ontspannen en weer vrijelijk gaan stromen. Als het geen functie meer heeft, lost het gewoon op. Het is niet de vraag of er energie in huis aanwezig is, maar wélke energie er in huis aanwezig is”, voegt hij er nog aan toe.

Dit alles roept bij mij nog meer vragen op en voor de volgende editie praat ik dan ook graag verder met Bertus over wat hij noemt: “communiceren met overleden personen”.


Interview in tijdschrift Vrienden 

Compassie en liefde


In de vorige editie van vriendenmagazine spraken we mediamieke coach Bertus Gazenbeek over  ‘homeclearing’, het energetisch reiniging van mensen en huizen. Het bleek veel lezers aan te spreken: inmiddels hebben meerdere lezers Bertus over de vloer gehad met alle mooie gevolgen van dien. De grote belangstelling uitte zich ook in vragen over de mediamieke talenten van Bertus, waar tijdens het vorige interview al kort over gesproken werd. We keren daarom voor het tweede deel van dit drieluik terug naar praktijk Heelgoed-coaching in Zwolle, voor een uitgebreid gesprek met Bertus én cliënten over zijn werkzaamheden als mediamieke coach.

In zijn drukbezochte praktijk in Zwolle treffen we Bertus in het gezelschap van cliënte Marja. Ze blijkt zojuist een bijzondere sessie achter de rug te hebben en is van harte bereid om haar ervaringen met ons te delen. “Kort geleden is mijn broer overleden”, vertelt Marja.

“Inmiddels heb ik tijdens een aantal sessies mogen ervaren hoe Bertus contact met hem zocht. Tijdens de eerste sessie wist Bertus nog niets van mijn broer, maar al tijdens het eerste contact beschreef hij de grote passie van mijn broer: gitaarspelen. Bertus vertelde me dat hij mijn broer gitaar zag spelen, en vervolgens beelden van hem aangereikt kreeg van de begrafenis.

In dat beeld vertelde Bertus dat hij auto’s van de rouwstoet zag rijden, al snapte hij niet direct wat mijn broer hiermee wilde zeggen. Gaandeweg werd duidelijk dat het mijn broer om de doodgewone zwarte rouwauto ging, waarin zijn kist vervoerd werd. Hij vond dit zó niet ‘rock and roll’! Het had een grote Amerikaan moeten zijn, waarmee hij in stijl naar de begraafplaats gereden had willen worden.” Het riep bij Marja een mengeling op van verbazing, herkenning en hilariteit.  “Ik was verbijsterd en moest tegelijkertijd lachen. Dit paste echt zo bij mijn broer! Hij heeft altijd het leven van een rocker geleid. Hij was eigenaar van veel bekende clubs en heeft veel gedaan wat God verboden had. Hij had gewoon veel liever een feest gewild dan een ‘echte’ begrafenis.”

Die momenten van herkenning maakten de sessies zo fijn!

Wat gebeurt er nu tijdens zo’n sessie? Heeft een medium écht contact met overleden mensen? Marja denkt van wel. “De waarnemingen van Bertus zijn zo spot on. Hij geeft zoveel details dat het haast ongelooflijk is. Bertus wist zelfs het soort gitaar te vertellen waar mijn broer op speelde, en dat een van zijn kinderen basgitaar speelt. Toen het einde van een sessie naderde, richtte mijn broer volgens Bertus zijn aandacht weer op zijn gitaarspel. Dat was zijn manier om duidelijk te maken dat hij het weer even genoeg vond zo. Ook hierin herkende ik echt mijn broer. Die momenten van herkenning maakten de sessies zo fijn!”

Hoe sceptisch ik ook was, ik kon er niet meer omheen. De sessies van Marja vormen een opmerkelijk verhaal, dat thuis lijkt te horen in een wereld die de wenkbrauwen doet fronsen en gedachten oproept aan glazen bollen. Naast Marja zit echter een vriendelijke en nuchtere man die volkomen met beide benen op de grond lijkt te staan. “De aanwezigheid waarnemen en communiceren met overleden personen is deel van mijn werk”, luidt het kalme commentaar van Bertus. Tijdens het gesprek blijkt dat Bertus ooit zelf ook nogal sceptisch was over spiritualiteit en mediumschap. Daar lijkt in de loop der jaren zichtbaar verandering in te zijn gekomen. Als we rondkijken in zijn praktijk zien we een smaakvol ingericht en verzorgd appartement, waar van alles staat dat op spirituele belangstelling duidt. Edelstenen, een Mariabeeld, kaarsen en bijzondere voorwerpen en symbolen die zo uit de New Agewinkels lijken te komen. Als hij vertelt over zijn jeugd blijkt dat daar een lange weg aan vooraf is gegaan. Zijn verhaal lijkt op dat van veel andere mediums. Als kind al zag Bertus verschijningen en hoorde hij stemmen. Omdat die ervaringen in zijn gezin niet serieus genomen werden leverde dat vooral angsten en eenzaamheid op en gaandeweg drukte hij zijn waarnemingen naar de achtergrond. Pas na zijn 35ste openbaarde zijn klaarblijkelijke talent zich opnieuw. “Ik ben een heel nuchter iemand die eerst wil zien en dan misschien gelooft, maar de ervaringen werden zo helder en sterk dat ik er gewoonweg niet meer omheen kon”, vertelt hij.

Door zijn eigen ervaring kan Bertus ook makkelijker de aarzelingen en voorzichtigheid van anderen begrijpen, zoals van Ineke, een cliënte die later in het gesprek bij ons aanschuift. Ze vertelt: “Ik was helemaal niet van de hocus pocus, van de wierook, Boeddhabeeldjes, beschermende engeltjes en al dat soort poespas. Daar hoefde je bij mij echt niet mee aan te komen. ”Aan tafel bij Bertus vertelt Ineke dat ze in een wat mindere periode van haar leven zat, “Niets ergs”, voegde ze er nog aan toe. Bertus vroeg haar subtiel: “Waar loop je dan tegen aan wat niet zo erg is?”. Ineke vertelde dat ze eigenlijk altijd moe was en het gevoel had alles twee keer zo goed te moeten doen. Terwijl zij haar verhaal deed zag Bertus iets wat hij beschrijft als een schim, of een soort wolkje. Daarin ontstond een beeld van een jong kind, een broertje. Bertus vroeg haar: “Heeft je moeder ooit een miskraam gehad, want zo voelt het voor mij. En terwijl ik dit zeg zie ik iemand achter je die ja knikt.”

Wat Bertus bij Ineke zag bleek feilloos te kloppen en al snel werd duidelijk dat Ineke onbewust al die jaren voor twee had willen leven. Het was haar manier om het verdriet van haar ouders te verzachten. Met dat inzicht viel voor haar veel op zijn plek. Dat leverde een intens gevoel van opluchting op en het bracht rust in een onbestemd schuldgevoel en een sterke neiging tot mannelijk gedrag, waarvoor ze tot dan toe nooit de oorzaak had kunnen vinden. Zoals Ineke het zelf beschrijft: “Ik mag en kan nu weer volledig vrouw zijn en mijn eigen leven gaan leven, niet het leven van mijn ongeboren broer.”

“Het is dankbaar werk”, zegt Bertus Gazenbeek, als ik hem vraag waarom hij dit werk kiest waarin hij in eerste instantie zo vaak oploopt tegen scepsis en ongeloof. “De ongeziene wereld maakt mensen vaak bang. Het weerspiegelt veelal vooral hun angsten. Dat is zo jammer, want het zijn juist die angsten die mensen van eigen ervaringen spirituele waarneming afsluiten. Het is fijn dat ik een verbinding voor ze kan maken.” Hij vervolgt vol overtuiging: “De ongeziene wereld is niet zo verschillend van de onze. Een overledene is vrij van zijn of haar lichaam, maar neemt zijn karakter en eigenschappen mee. En er is daar zoveel liefdevolle hulp aanwezig. Gidsen en energieën die ik niet anders kan beschrijven dan engelen en nog zoveel meer. Als er al iets is om bang voor te zijn, dan is het de weerspiegeling van je eigen angst. In die ongeziene wereld bestaat angst niet; er is daar eindeloos veel zorg, compassie en liefde voor ons.”

Met deze mooie woorden sluiten we het gesprek af. Zijn jouw vragen onbeantwoord gebleven? Bertus beantwoordt ze graag. In het volgende nummer van Vrienden Magazine volgt het laatste deel van ons drieluik, waarin we dieper ingaan op het fenomeen Opstellingen en de door Bertus ontwikkelde Transfer coaching.